Gra-nat.pl

God of War Collection Volume II – videorecenzja

quaz — Sat, 18 Feb 2012 23:26:02 +0000

Teoretycznie opowieść o Kratosie zakończyła się na trzeciej części God of War (którą recenzowałem) i nie ma pewności czy GoW4 powstaje (pewno tak). Jeśli jednak stęskniliście się za złym Spartiatą ze skłonnościami do unicestwiania nie tylko ludzi, ale też bóstw oraz cywilizacji, a ponadto, jak ja, nigdy nie posiadaliście PSP – możecie zapoznać się z niedawno wydanym God of War Collection II. W zestawie znajdziemy dwie odsłony Boga Wojny, które wcześniej dostępne były na PlayStation Portable. Teraz zostały zremasterowane w HD, otrzymały trofea i wyszły na PlayStation 3.

Zanim jednak zagracie zapraszam do zapoznania się z moją opinią na temat tego zestawu. Bo skąd pewność, że God of War na PSP były równie dobre co na większych, stacjonarnych konsolach? Zapraszam, na Gaminatorze czeka materiał z moimi odpowiedziami na te pytania:

> Videorecenzja God of War Collection Volume II <

Miłego oglądania!

LEGO Harry Potter: Lata 5-7 – videorecenzja

quaz — Sun, 12 Feb 2012 12:58:43 +0000

Całość LEGO Harry Potter podzielone zostało na dwie gry, więc można je uznać za taki sam skok na kasę jak wcześniej LEGO Star Wars i jeśli taktyka zostanie w pełni podtrzymana to możemy za rok spodziewać się wydania LEGO Harry Potter Complete Mega Pack Full Wypas Edition prezentujące cały cykl magicznej edukacji Harry’ego Garncarza. Swego czasu recenzowałem pierwszą część klockowego Pottera, a teraz nadszedł czas na drugą.

Czy warto w nią zagrać? Czy różni się jakoś od poprzednika? Na te i inne pytania znajdziecie odpowiedź na Gaminatorze w stosownym materiale:

> Videorecenzja LEGO Harry Potter: Lata 5-7 <

Miłego oglądania!

The Legend of Zelda: Skyward Sword – videorecenzja

quaz — Sun, 05 Feb 2012 00:58:40 +0000

Moje Wii kurzyło się przez wiele miesięcy, ale nawet przez myśl nie przeszło mi, aby się go pozbywać. Przynajmniej dopóki nie zagram w nową Zeldę. Gra nadeszła, a ja musiałem jeszcze dokupić do Wiilota ten powiększający jego czułość dodatek o nazwie Motion Plus. Czy warto było czekać na kolejną odsłonę przygód gościa w zielonym wdzianku?

Zapraszam na Gaminatora do zapoznania się z moim materiałem:

> Videorecenzja The Legend of Zelda: Skyward Sword <

Miłego oglądania!

Uncharted 3 – videorecenzja

quaz — Sun, 22 Jan 2012 22:48:33 +0000

Uncharted szybko stało się jedną z bardziej znaczących serii gier, które wyszły na PlayStation 3. Ta mieszanka trzecioosobowej strzelanki z mechaniką osłon i systemem wspinania się, okraszona eksploracją i zagadkami rodem z Indiany Jonesa okazała się strzałem w dziesiątkę. Pierwsza odsłona zdobyła uznanie, a druga, poszerzona o multiplayer, przez wielu określana było jako gra roku i tytuł, który świetnie sprzedaje konsolę PlayStation 3. Kiedy jednak wyszła część trzecia stało się coś dziwnego.

Nikt nie odmówił trzeciej odsłonie przygód Nathana Drake’a tego, iż jest dobrą grą, ale odbiór był zaskakująco chłodny, a internetowe wojny między recenzentami i graczami wyjątkowo gwałtowne. Co się stało? Czy Naughty Dog powinęła się noga?

Zapraszam do zapoznania się z wyjaśniającym (za pomocą teorii spiskowych) ten fenomen materiałem na Gaminatorze:

> Videorecenzja Uncharted 3: Oszustwo Drake’a <

Miłego oglądania!

Assassin’s Creed: Revelations – videorecenzja

quaz — Fri, 13 Jan 2012 09:33:36 +0000

Kolejny rok, kolejny Assassin’s Creed. To zaczyna przypominać plan wydawniczy Call of Duty. Owszem, ubiegłoroczny Brotherhood był świetny, rozwijał serię dodając do niej rewolucyjny multiplayer, ale w tym roku można się było już spodziewać tylko powolnej ewolucji. Czy mimo to warto zakupić i zapoznać się z kolejną częścią przygód Ezia Auditore z Florencji?

Zapraszam na Gaminatora do zapoznania się z moim materiałem:

> Videorecenzja Assassin’s Creed: Revelations <

Miłego oglądania!

Podsumowanie roku 2011

Kot — Tue, 10 Jan 2012 12:16:32 +0000

Patrząc na tę listę – rok 2011 był obfity w całkiem dobre gry i kilka świetnych, nawet jeśli jedynie nieliczne z nich nie były sequelami bądź rebootami. Nie zmienia to jednak faktu, że mieliśmy w co grać – i o czym pisać. Po niemal półrocznej przerwie mamy nadzieję wrócić do regularniejszych aktualizacji Gra-Natu i zaczynamy od podsumowania roku – tym razem tekstowego. Zamiast się rozdrabniać, stawiamy na konkrety – najlepsza gra, największy zawód i na co czekamy w 2012. W imieniu całej redakcji życzę Wam uprzyjemniejącego nam życie dobrymi grami roku i zapraszam do lektury.

Gra roku

AsziM: Battlefield 3

Dla mnie, jako wielkiego fana Excela, kategorię tę należałoby nazwać Grą roku nie będącą Football Managerem – bo każda kolejna odsłona tej serii jest dla mnie zawsze grą roku, a nie będę nudził ludzi wywodami na 20 stron. Dlaczego najnowsze Pole Bitwy? Wystarczającym uzasadnieniem powinno być to, że dla tej gry jestem gotów kupić nową maszynę, byleby tylko chodziła gładko na wysokich ustawieniach, bo bawić się przy niej będę bardzo długo. W każdej rozgrywce może się zdarzyć coś, czego jeszcze nie robiłem/widziałem. Beta nie nastrajała optymistycznie do końcowego produktu, ale po kilku poprawkach jest to już pozycja zdecydowanie warta grzechu. I jeszcze bardziej warta nowego kompa.

Kikas: Dark Souls

Nienawidzę wybierać gry roku. Nieważne co zdecyduję, zawsze czuję, że jest to niesprawiedliwe dla wszystkich tych tytułów, których nie wybrałem. A jeszcze ten rok był tak dobry, że z chęcią umieściłbym kilkanaście gier na piedestale. Niestety dla nich, ponieważ w historii zawsze jest tylko jeden jasny zwycięzca, Dark Souls dostaje mój tytuł gry roku, znaczek jakości i bukiet upominkowy. Zaskoczenie – to dobre słowo opisujące dzieło From Software. Nie oczekiwałem go z wypiekami, po prostu kupiłem po zachęcie kumpla bardzo chwalącego jego poprzednika, Demons’ Souls. Słyszałem o legendarnym poziomie trudności i wyjątkowo dziwnym online. Ale nie spodziewałem się najlepszego systemu walki jaki widziałem w jakimkolwiek CRPG, fantastycznie zaprojektowanych i oryginalnych (nawet jeśli irytujących) przeciwników, oraz ogromnego, a przy tym pełnego świata. Za pierwszym przejściem straciłem ponad 70 godzin i choć obecnie natłok innych tytułów sprawia, że nie mam czasu wrócić do tej gry, to na pewno jeszcze nie raz zawitam moim truposzem do Anor Londo.

Kot: Brak

W tym miejscu mógłby się pojawić Mortal Kombat albo Ultimate Marvel vs. Capcom 3, jako że to świetne bijatyki, które przyczyniły się do renesansu gatunku w USA, a może i do nas kiedyś dotrze bijatykowa mania. Jednak nie mogę z czystym sumieniem wybrać Gry Roku, kiedy są to praktycznie jedyne duże tytuły, w jakie grałem przez ostatnie 12 miesięcy. Lista rzeczy do nadrobienia jest długa i dlatego na razie wstrzymam się od głosu.

Spierek: Deus Ex: Human Revolution

Ten rok pełen był wybitnych pozycji, lecz na tle Skyrimów, Bulletstormów i drugich Portali, moim zdaniem najbardziej wyróżnił się właśnie trzeci Deus Ex. Przy produkcji tego tytułu wiele rzeczy mogło pójść tragicznie, wykolejając ten projekt i zrzucając markę w otchłań zapomnienia – tak się na szczęście nie stało. Otrzymaliśmy tytuł świetny od początku do prawie-samego-końca (minus te parszywe walki z bossami i zaledwie poprawne zakończenie), okraszony wybitną muzyką i całkiem dużą swobodą działań. Polecałem Human Revolution w momencie premiery i dalej nie zmieniam swojego zdania.

quaz: TES V: Skyrim

Przewrotnie w tym roku pełnym nieco słabszych sequeli to właśnie jeden z nich okazał się dla mnie grą roku. Być może jest w tym pewna zasługa tego, że kolejne odsłony TES nie wychodzą raz na rok (jak Call of Duty czy Assassin’s Creed) lub dwa i nie jesteśmy tak przesyceni graniem co chwila w to samo. Skyrim był dla mnie podwójnym zaskoczeniem. Zaskoczyło mnie nie tylko to jak dobrą grą się okazał, ale też zdziwiłem się, że ten tytuł tak bardzo mi się spodobał. Po dobrym, ale trochę sztampowym Oblivionie, który niezbyt mi podszedł, zupełnie nie czekałem na nową odsłonę TES. Miło było się tak pomylić.

Rozczarowanie roku

AsziM: Sword of the Stars 2: The Lords of Winter

Pierwszy Sword jest dla mnie odkryciem roku (zapoznałem się z nim niedawno, kiedy przypadkiem zobaczyłem zapowiedź sequela). Pisałem o nim już wcześniej. Pod koniec roku wyszła dwójka, w którą miałem nie-przyjemność zagrać niespełna godzinę. Gra wyglądała naprawdę ładnie. Tyle dobrego. A tego złego? Zmieniony interface jest kompletnie niepraktyczny. Żeby wysłać statek na inna planetę potrzeba minumum 5-6 kliknięć w kolejnych menu. Ciągłe wywalanie gry, spadki wydajności, usunięcie niszczycieli, zmiany w sposobie tworzenia projektów nowych statków i ich budowy. Próby nadmiernej rozbudowy mechaniki o totalnie nieistotne pierdoły. Napisanie gry z myślą tylko i wyłącznie o DX10, przez co nie zagram ze znajomymi, którzy nie mają Visty/Win7. Zrobię drugie podejście po Nowym Roku, może coś się poprawiło. Ale w przypadku gry, do której twórcy zapomnieli dodać obiecaną wbudowaną SotSopedię (była nawet przygotowana, tylko nie dopisali jej do kodu) może być ciężko. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że nie jest to gra wydawana w Polsce, przez co pozostaje nam zapłacić przy obecnym kursie prawie 200 PLN za grę która może nie działać. Fajno.

Kikas: Warhammer 40k: Space Marine

Nie wiem co się stało. Miała być gra o kosmicznych marines, który biegną przed siebie i w imię Imperatora kopią orcze tyłki i tną ich na kawałki przy użyciu piłomieczy łańcuchowych. No i dokładnie to dostaliśmy. Ale gdzieś uciekła ta magia, to “coś”, co wyróżnia świat Warhammera 40k. Seria RTSów Dawn of War była wyśmienita. Sequel, no jak dla mnie ciut gorszy, ale też dawał radę. A TPSów w takim stylu było już sporo. Dlaczego więc Space Marine wydaje się takie… “eh”? Może to problem z brońmi, może niezbalansowane multi (głównie przez system perków rodem z CoD), a może to liniowy tryb dla jednego gracza. W każdym razie jeżeli chodzi o mój osobisty stosunek oczekiwania-rzeczywistość, Space Marine zawiodło mnie najbardziej w całym tym roku.

Kot: Crysis 2

Pewnie będę w tej opinii odosobniony, ale Crysis 2 spodobał mi się dużo mniej, niż jego poprzednik. Pierwsza część była czymś rewolucyjnym pod względem grafiki i rewelacyjnym pod względem gameplayu, to gra, która jest dla mnie wzorem FPSa idealnego, choć sama może nie do końca nim jest. Dwójka była bardzo obiecująca przenosząc akcję z wyspy do miasta i cholera, lokacje są naprawdę ładne. Tylko gdzieś w tym wszystkim zniknęła zabawa. Przede wszystkim zabrakło swobody – zamiast tego twórcy postawili na filmowość i widowiskowość, która i tak nie pobiła pod tym względem pierwszego Crysisa. Multi oczywiście zrezygnowało ze swojej unikalności związanej z silnym nastawieniem na kombinezony i skupiło się na zdobywaniu expa i unlockach, jak każdy inny sieciowy FPS. Czy ja się kiedyś doczekam drugiego ET albo TF2?

Spierek: Brink

W całym 2011 roku zdarzyło mi się grać w kilka wyraźnie niedorobionych gier, lecz wśród nich wszystkich największy niesmak pozostawił Brink. Szczerze mówiąc, gdybym mógł permanentnie kasować gry ze swojego konta Steam, to właśnie ten tytuł poszedłby na pierwszy ogień. Obiecywano nam rozbudowane Enemy Territory, ze świetnym parkourem (strasznie lubię takie rzeczy w grach), różnorodnymi klasami i rozbudowanymi mapami. Otrzymaliśmy tytuł biedny, nękany problemami natury technicznej podczas premiery, z kompletnie bezużyteczną mechaniką parkouru, niezbalansowanymi klasami, nieprzemyślanymi mapami i słabą fabułą.

quaz: Rozwodnienie Sequeli

Zawodem 2011 roku jest dla mnie ogólna słabość tegorocznych sequeli. Istnieje już taka grupa kasowych tytułów, których kolejne odsłony wychodzą co roku lub co dwa lata. Wbrew powszechnemu marudzeniu są to zwykle całkiem przyzwoite gry, ale ich problemem może okazać się wysycanie rynku – Guitar Hero i Rock Band ładnie pokazały jak można zabić popularność gatunku zapychając go nadmierną ilością takich samych produkcji. Spójrzmy na przykłady rozwodnionych sequeli. W ubiegłym roku Treyarch zaskoczyło graczy zrobieniem naprawdę dobrego Call of Duty z kawałkiem całkiem solidnej fabuły. Niestety tegoroczne Modern Warfare 3 okazało się zwyczajnie miałkie przy ubiegłorocznym Black Ops. Nie zachwyciło mnie też Gears of War 3. Jasne, to świetna gra, ale o ile GoW2 pozamiatało wprowadzeniem trybu Hordy o tyle GoW3 zupełnie nie zaskoczyło, dodało mniej udaną Bestię i powieliło bez fantazji rozwiązania z poprzednika. Rozwoju zabrakło też w Assassin’s Creed – serii, która zaskakiwała czymś nowym i ciekawym (chociażby oryginalnym multiplayerem) w każdej odsłonie. Niestety Revelations jest praktycznie map packiem do Brotherhood. Ba, nawet Battlefield 3, pomimo nowego silnika graficznego, zbyt mocno przypomina wciąż Bad Company 2, aby czymś zaskoczyć. Świetne Dark Souls bardzo mało różni się od Demon’s Souls (chociaż okazuje się, że mało kto grał w Dusze Demona, więc teraz wszyscy zachwycają się Mrocznymi Duszami), a o Call of Juarez: The Cartel nawet nie chcę mówić.

Podsumowując: przywykłem już do często wydawanych (nierzadko corocznych) sequeli, ale w tym roku jest w nich wybitnie mało inwencji. Zamiast tego są one bardzo dokładnymi kopiami poprzednich gier. I nawet jeśli są to często dobre gry to nie wiem czy chcę co roku grać w to samo.

Nadzieja 2012

AsziM: Mass Effect 3

Wielki finał najlepszej Space Opery ostatnich lat zbliża się wielkimi krokami. Produkcja takiej gry to nie lada wyzwanie i koszt, zważywszy na to ile postaci może zginąć w poprzednich częściach gry. Trzeba ponagrywać tony dialogów, poprawiać scenariusz właściwy dla kilku(-nastu, -dziesięciu) konfiguracjii fabularnych. Czy się uda? Zobaczymy w marcu. Mogę powiedzieć jedno: kiedy tylko skończę ME3 starą postacią, natychmiast zaczynam całą trylogię od nowa, dokonując po drodze innych wyborów.

Kikas: SSX i Guild Wars 2

Tutaj nie mogę się powstrzymać, muszę wspomnieć co najmniej o tej dwójce. SSX zapowiada się na tytuł roku 2012, każdy kolejny trailer nakręca mnie na niego coraz bardziej. Ostatnie przesunięcie premiery było jak cios w brzuch, ale jestem w stanie to znieść. W końcu to sequel jednej z moich ulubionych gier “sportowych”, pozwalający na triki i kombosy z deską rodem z pierwszych Tony Hawków, tylko na śniegu. A przy tym dodaje dostatecznie dużo nowego, aby nie wydawało się, że gramy w to samo. Jedyne co mnie martwi, to mało informacji o muzyce, ale wątpię, żeby tutaj EA odwaliło fuszerkę. Guild Wars 2 natomiast zasługuje na wymienienie za odwagę. Niedawno była premiera The Old Republic i już od początku było wiadomo, że będziemy mieli produkt przypominający do złudzenia WoWa. GW2 zdecydowanie takie nie jest. Tak samo jak oryginał, nie będzie mieć abonamentu, nie będzie opierało się na świętej trójcy tank-DPS-healer, przez co wydaje się po prostu ciekawsze od innych propozycji. Ale tak naprawdę to jest tutaj, bo mam nadzieję, że wyjdzie w końcu w 2012.

Kot: S.T.A.L.K.E.R. 2

W 2012 czekam na sporo gier, ale chyba najbardziej na sequel najlepszej produkcji w klimacie post-apo (Falloutowcy, walcie się). Niewiele o niej wiadomo i to sprawia, że oczekiwanie jest tym większe – twórcy mówią m.in. o większym nastawieniu na przeżycie w Zonie, pozbyciu się durnych wojen gangów i całkiem nowej historii. Liczę na ten sam klimat, którym uwiódł mnie Shadow of Chernobyl, a przy tym nowy silnik i odrobinę unowocześniony gameplay, który nie pozwoli mi się znudzić grą lub na nią wkurzyć i zrezygnować z przechodzenia, jak to bywało w przypadku poprzedników. A jakby twórcy pokusili się o jakieś ciekawsze co-opowe multi, to byłoby rewelacyjnie.

Spierek: Prey 2

W tej kategorii mógłbym umieścić kilkanaście różnych gier, takich jak SSX, Syndicate, czy Prototype 2. Ostatecznie to prestiżowe miejsce przyznałem Prey 2 – nawet pomimo tego, że jedynka znudziła mnie w połowie drogi do napisów końcowych. O drugiej Zwierzynie nie wiemy zbyt wiele, lecz sam pomysł swobodnego biegania po mieście w roli najemnika-skrytobójcy sprawia, że jestem bardzo zaintrygowany tą grą. Jeżeli tylko nacisk położony zostanie na nieliniowość, możemy otrzymać miks tego, czym miało być Mirror’s Edge i pierwszoosobowego Assassin’s Creed, z łyżką klimatu Blade Runnera.

quaz: Wii U

Nie przebieram nogami, nie obgryzam paznokci i nie czuję ucisku w dołku na myśl o jakiejkolwiek grze, która ma wyjść w 2012 roku. Mam swoje nadzieje i obawy związane z Hitman: Absolution, chętnie zagram w Prototype 2, na pewno czekam na ewentualne GTA V (którego data premiery nie jest znana, ale 2012 wydaje się prawdopodobną opcją) i nie wiem co myśleć o Max Payne 3. Ale chyba największe nadzieje wiążę z nową konsolą Nintendo, czyli z Wii U. Co prawda nie jestem do niej tak entuzjastycznie nastawiony jak do pierwszego Wii (którego sporym problemem okazała się być ograniczona biblioteka gier – częściowo z powodu przestarzałej technologii) i mam pewne obawy czy oby te nowe patenty nie okażą się przesadnie udziwnione, ale i tak ciekawość mnie zżera – jak to się sprawdzi i czy wielkiemu N ponownie uda się podbić rynek?

Gotham City Impostors – video beta-test

quaz — Mon, 26 Dec 2011 19:11:20 +0000

Dopiero co mogliśmy zagrać w Batman: Arkham City, a za moment premiera kolejnej gry, która ma coś wspólnego z superbohaterskimi klimatami Człowieka W Gumowym Wdzianku Wiszącego Do Góry Nogami. Czy tym superbohaterom nigdy nie uderza krew do głowy?

Gotham City Impostors to drużynowa, multiplayerowa strzelanka pierwszoosobowa prezentująca starcia drużyn Batmanów z Jokerami. Jeśli właśnie wypowiedzieliście głośne, zaskoczone “COO?!” to poniższy materiał jest dla Was.

Premiery gry jeszcze nie było, ale można już zagrać w wersję beta, więc najwyższy to czas na beta-test. Zapraszam na Gaminatora do obejrzenia materiału:

> Video beta-test Gotham City Impostors <

Miłego oglądania!

Gears of War 3: RAAM’s Shadow – Granie i Gadanie

quaz — Mon, 19 Dec 2011 15:11:37 +0000

Gears of War 3 wyszło już jakiś czas temu, ale udane, sprzedające się produkcje nie kończą swojego komercyjnego żywota na samej sprzedaży gry, bo zawsze można jeszcze wydać kilka DLC. A jeśli są to dobre DLC to nie ma w tym nic złego, prawda?

RAAM’s Shadow jest dodatkiem rozszerzający kampanię o jeden akt, czyli pięć rozdziałów. Ot, takie 4-5 godzin grania samodzielnie lub kooperacyjnie. I opowiada historię, która wydarzyła się jeszcze przed pierwszym Gears of War. Zainteresowani?

Jeśli tak to zapraszam na Gaminatora, aby zobaczyć jak gram i gadam o tym DLC:

> Granie i Gadanie o Gears of War 3: RAAM’s Shadow <

Miłego oglądania! I napiszcie co sądzicie o takiej formule GiGa (pociętej, pokazującej wybrane fragmenty rozgrywki) oraz prezentowania gier. Oczywiście nie zastąpi to videorecenzji, ale sądzę, że w przypadku takich drobniejszych produkcji, jak DLC do jakiejś gry, może się sprawdzić.

CN #28 – Cogs

Spierek — Thu, 15 Dec 2011 22:07:32 +0000

W zeszłym tygodniu Cotygodniowa Niezależność nie pojawiła się na łamach Gra-Natu, gdyż natłok zajęć nie pozwolił mi na napisanie tekstu, który nadawałby się do publikacji. Cóż, jest sezon przed-świąteczny, sklepy zalane zostały ogromną ilością gier, a ja sam nie wiem w co mam włożyć ręce (ostatnio trochę czasu przeznaczam na betatesty Dota 2 i młócenie smoków w Skyrimie). Kończąc ogłoszenia parafialne przechodzę do właściwego tematu – dzisiejsze CN poświęcam prostej, ale dosyć skomplikowanej i czasochłonnej gierce, którą polecano mi jako “szatański generator frustracji” ukryty pod płaszczykiem gry logicznej. Mowa tutaj o Cogs.

“Zębatki” to gra logiczna z krwi i kości (a m0że bardziej z “bibliotek i kodu”). Najprościej byłoby opisać Cogs przyrównując tą pozycję do zagadek piętnastko-podobnych. Niektórzy z Was mogą teraz zachodzić w głowę “czym jest piętnastka?”, a zapewne nie zdają sobie sprawy z tego, że w swoim dzieciństwie prawie na pewno spotkali się z tym typem łamigłówek. Piętnastka to zagadka oparta na kwadratowej planszy szesnastu pól (4×4) zapełnionej piętnastoma ponumerowanymi bloczkami. Są one losowo ułożone na planszy, a my musimy tak je przesuwać, by ułożyć klocki w odpowiedniej kolejności.

Wystarczy jednak krótkie spojrzenie na rozgrywkę w akcji by zrozumieć, że Cogs jest tytułem dużo, dużo bardziej złożonym. Największą siłą – i jednocześnie motywacją dla gracza – jest okraszenie zagadek ciekawszymi celami niż “rozwiąż zagadkę, by zobaczyć kolorowy obrazek”. Zamiast tego Cogs korzysta ze swej steampunkowej stylistyki i przedstawia nam takie problemy jak “ułóż sieć rur, by doprowadzić parę do balonika”, czy “ustaw zębatki tak, by zegary obracały się z tą samą prędkością”.

Opisywany tytuł cieszy oko głównie dzięki ciekawemu stylowi graficznemu (chociaż samą grafikę nadgryzł już ząb czasu) i dobrze wie na co liczy gracz, który właśnie uporał się z niezwykle trudną zagadką – niewielkiej nagrody. I właśnie ten aspekt rozwiązany jest w świetny sposób. Po – dajmy na to – poprowadzeniu sieci rur do celu w nagrodę możemy obejrzeć, jak konstrukcja nad którą właśnie pracowaliśmy zostaje ożywiona i zaczyna się ruszać. Balony do których doprowadzaliśmy gaz pęcznieją i odlatują. Trybiki nieustannie pracują. Może to brzmieć nieco banalnie, ale robi wrażenie i nadaje cel naszym działaniom.

Pierwszym, podstawowym trybem rozgrywki w Cogs jest Inventor Mode, gdzie czeka na nas 50 najróżniejszych zagadek, których zaliczenie wymaga poświęcenia pewnej ilości czasu, kilkunastu powtórek i szybkiego główkowania. W każdej zagadce oceniani jesteśmy w skali od jednej do trzech gwiazdek, w każdej z trzech kategorii oceny: rozwiązanie zagadki, czas, a także wykorzystane ruchy. Zdobywanie gwiazdek jest dość istotne, gdyż odblokowują nam one późniejsze łamigłówki.

Jeżeli zaliczymy daną zagadkę w trybie Wynalazcy (Inventor Mode), możemy odblokować jej wariant w trybie Wyzwania Czasowego (Time Challenge Mode). Tutaj trafimy na prostszą wersję tejże łamigłówki, ale będziemy mieli zaledwie trzydzieści sekund na rozwiązanie jej. Sprawdza się to jako miła odskocznia od trybu Wynalazcy i zmusza do szybszego myślenia (Inventor Mode nie wymusza na nas żadnych limitów czasowych i ruchowych, nie licząc gwiazdek). Ostanim trybem rozgrywki jest tryb Wyzwania Ruchowego (Move Challenge Mode), gdzie wszystkie łamigłówki należy rozwiązać korzystając z nie więcej niż dziesięciu ruchów.

O muzyce w Cogs nie można się bardzo rozpisać. Mnie osobiście nie zainteresowała i wolałem zastąpić ją łagodnym jazzem, który znalazłem na mojej playliście; ale kto wie – być może Wam spodoba się dużo bardziej. Zanim jeszcze zakończę tą mini-recenzję dodam tylko, że Cogs brało udział w Valve Portal 2 ARG, dzięki czemu gra została wzbogacona o kilka GLaDOS-owych poziomów, które jednocześnie są najtrudniejszymi na jakie tu natraficie. Ich rozwiązanie to prawdziwe piekło.

Podsumowując, Cogs jest dosyć ciekawą grą logiczną, która bardzo szybko staje się szatańsko trudna. Komu więc mogę polecić ten tytuł? Każdemu, kto ma ochotę przetestować swoje szare komórki i posiada dość dużo cierpliwości, by przebrnąć przez ogromne ilości poziomów. Szczerze mówiąc, nie jest to gra warta zakupu w normalnej cenie (aż dziewięć Euro), ale z racji tego, że opisywany kawałek kodu ma tendencje do częstego pojawiania się w Indie Bundle’ach/Steamowych promocjach, możecie polować na niego w tych momentach.

Saints Row: The Third – videorecenzja

quaz — Thu, 15 Dec 2011 11:48:10 +0000

Grand Theft Auto poszło w stronę dramatycznych opowieści o gangsterach zapominając o swoich niepoważnych korzeniach, ostatni raz wyraźnie widocznych w San Andreas. Ale jest jedna, mocno niedoceniona seria, która pamięta jak strugać sandboksowego wariata.

Oto seria Saints Row. Pierwsza odsłona (moja videorecenzja) było średnio udaną podróbką San Andreas, druga (także moja videorecenzja) nieco popsutym, kooperacyjnym szaleństwem z okrutnie przestarzałą grafiką, a teraz nadchodzi trójka. Czy może raczej: The Trzeci.

Jeśli interesuje Was jak radzi sobie główny konkurent GTA, konkurujący raczej z San Andreas z uwagi na stylistykę, to zapraszam na Gaminatora do zapoznania się z moim materiałem:

> Videorecenzja Saints Row: The Third <

Miłego oglądania!