The Elder Scrolls od dawna już pokazuje nam jak mogą wyglądać pierwszoosobowe cRPGi. Od Areny i Daggerfalla, znane także jak The Elder Scrolls: Kopiuj i Wklej, poprzez intrygujący i bardzo dziwaczny Morrowind, a na wypełniony strasznie sztampowym fantasy Oblivionem kończąc.
Po kolejnych 5 latach przerwy i koncentrowaniu się na Falloutach, Bethesda powraca do The Elder Scrolls z nowym silnikiem, naręczem smoków zionących zgagą i jak zwykle epickim motywem przewodnim. Oto Skyrim.
Osłabione konfliktami z wydawcą, zagrożone przez Treyarch robiące coraz lepsze Call of Duty i przez DICE atakujące Battlefieldem 3 z kampanią w stylu CoDa, Infinity Ward powraca wraz ze swoim Modern Warfare.
Mamy końcówkę roku, więc czas na kolejnego żołnierza idącego w naszą stronę z okładki gry. Tak, oto kolejna militarystyczna strzelanka pierwszoosobowa. Call of Duty: Modern Warfare 3 nadchodzi aby udowodnić nam, że Rosjanie nadal sprawdzają się w roli czarnych charakterów.
Gra-nat TV, Polecane, videorecenzje | Zostaw komentarz 
Stworzone przez From Software i wydane jedynie na PlayStation 3 Demon’s Souls (zrobiłem kiedyś GiG o tej grze) określane było jako najtrudniejsza gra aktualnej generacji konsol. Nadszedł czas na niepowiązaną fabularnie kontynuację, w którą tym razem będą też mogli zagrać posiadacze Xboxów 360.
Demon’s Souls jedynie liznąłem, więc do grania w Dark Souls usiadłem zaledwie minimalnie przygotowany na to co mnie spotkało. Sądziłem, że jestem gotowy. Myliłem się.
Swego czasu poprosiłem Was o zadawanie mi pytań, na które miałem odpowiadać w kolejnej odsłonie qloga. Stworzenie materiałów z odpowiedziami okazało się niemałą pracę i trochę to trwało, ale odpowiedzi wreszcie nadeszły. Umieszczałem je na swoim kanale YT w odcinkach przez ostatnie kilka tygodni i uznałem, że na Gra-nat wrzucę je dopiero w jednym wpisie jak już będą wszystkie. Oto są. Prawie 40 minut odpowiadania na pytania oglądających. Pewno nie wszyscy będą zainteresowani i sporo pytań nie ma zbyt wiele wspólnego z branżą gier, ale starałem się o to, aby materiał był lekki w odbiorze, więc jeśli zadawaliście pytania lub też sądzicie, że znajdziecie tu coś ciekawego – zapraszam do oglądania.
Dzisiejsza Niezależność pozostając w konwencji tematu ukazuje się po zapadnięciu zmroku. Szczerze mówiąc, zachodzi tutaj pewna ironia – praktycznie jedynym elementem oprawy graficznej NightSky, który nie jest czarny niczym noc, jest właśnie niebo. Ale dość już o wyglądzie gry (gdyż o tym powiem za moment), a teraz przejdźmy do tego, o czym wspomniany tytuł faktycznie traktuje.
Jesień trwa. Zbliża się koniec roku, a to okres premier największych i najgłośniejszych tytułów. Jest to też tak zwany sezon strzelanek. Ze specjalnym segmentem pseudorealistycznych, militarystycznych FPSów. Oto jego wielkie otwarcie. Pierwszy zawodnik to Battlefield 3.
Electronic Arts ma jednego wroga na polu strzelanek. Call of Duty. Ostatnio atakowali go za pomocą Medal of Honor, ale atak nie był zbyt efektywny. Teraz szarżują trzecim Polem Bitwy. Agresja teoretycznie absurdalna, bo przecież Battlefield nie jest serią oskryptowanych, wybuchowych, czysto pieszych strzelanek. Battlefield to drużynowa, multiplayerowa gra ze względnie otwartymi mapami i pojazdami. Zawsze tak było. A może już nie jest?
Po długim okresie lenistwa zrywam się wreszcie sprzed biurka, zakładam zaufany ekwipunek i schodzę do piwnic. Czekają tam już na mnie hordy pokracznych potworów, góry przedmiotów do odnalezienia, a także stos serowych przekąsek. Wiele razy spoglądam Śmierci prosto w twarz, by następnie uderzyć ją po czaszce dziwacznie nazwaną pałką z “+5 do Archeologii”. Wszystko wydaje się iść jak z płatka, gdy nagle ciekawość bierze górę nad rozumem – jestem pewny, że uda mi się rozbroić tą pułapkę i uzyskać cenne punkty doświadczenia, lecz rzucone kości uważają inaczej. Umieram w chmurze toksycznego pyłu, który pozbawia mnie oddechu. No cóż. “Try Again?”. “Yes”.
RAGE jest grą pod wieloma względami fajną. Jest też grą pod wieloma względami popsutą. I momentami dość zabawną. Videorecenzja to czasem za mało, aby pokazać wszystko co chciałoby się pokazać. Dlatego poniżej możecie zobaczyć dodatkowy filmik, taki bardziej wyluzowany i żartobliwy. Zawiera on skrajnie delikatne spoilery (głównie przez to, że pokazuje easter eggi) i chociaż nie sądzę, aby mogły one komukolwiek przeszkadzać – wolę ostrzec, że możecie tu zobaczyć coś co wolelibyście sobie zostawić na czas kiedy to będziecie grać w grę.
Batman: Arkham Asylum było sporym zaskoczeniem w 2009 roku, bo zupełnie bez ostrzeżenia okazało się być najlepszą grą w historii o tematyce superbohaterskiej (robiłem nawet videorecenzję). Dlatego też nie ma się co dziwić, że nadeszła kontynuacja przygotowana przez to samo studio developerskie. Batman: Arkham City w dużej mierze powiela sprawdzoną formułę poprzednika, ale dodaje do tego jeszcze elementy eksploracji otwartego miasta. Jak prezentuje się całość?
Batman: Arkham City to świetna gra. Videorecenzja będzie za moment, ale chciałbym poruszyć pewną kwestię. Arkham City próbuje być trochę sandboxem. Nie za mocno i nie stawia całej, ustalonej w Arkham Asylum, konstrukcji rozgrywki na głowie, ale otrzymaliśmy względnie dużą, otwartą lokację miejską, która łączy wszystkie inne miejscówki. A skoro już twórcy umieścili w grze coś takiego to musieli dodać nieco zajęć dodatkowych w ramach tej przestrzeni. Ukryte statuetki Riddlera i jego zagadki rodem w poprzedniej odsłony to pomysł dobry i oczywisty. Niestety, moim zdaniem, ten eksploracyjny moduł rozgrywki jest mało interesujący.
